مدرسه ی شبانه روزی؛ نقطه ی اتصالی برای راه های منفصل

مبل های راحتی، دور تا دور دفتر مدرسه را پر کرده اند.درهای شیشه ای بزرگ، نور رابه اتاق سرازیر می کند. طاقچه ای با یک آیینه ی گرد نسبتا بزرگ که زمینه ی اطرافش با کار دست، نقاشی شده به همراه ۲ کاسه ی سفالی فیروزه ای؛ پشت میزو صندلی و سیستم مدیر دکور شده است.اینجا مدرسه ی شبانه روزی حفظ یک ساله ی قرآن و نهج البلاغه وابسته به موسسه ی امیرالمومنین(ع) کاشان است.

نمای چشم انداز حیاط مدرسه از پشت درهای شیشه ای، نمی گذارد که بی تفاوت از کنارش عبور کنی. داربستی که بعد از در ورودی مدرسه بر سرت سایه بان می شود وباغچه هایی که با انبوه گل های رنگارنگ، دور حوض وسط حیاط را احاطه کرده اند؛ طراوت مضاعفی را نصیب صبحهای پاییزی کرده است.

صدای بانویی که عربی را غلیظ تلفظ می کند از کلاس روبه روی دفتر به گوش می رسد؛ خانم زینب رجبی فرد که به دو شاگردش خطبه ی۳۹ نهج البلاغه را تعلیم می دهد. بچه ها روزی دو صفحه ازکلام امیر را بعد از آموزش مربی و آشنایی با کلمات و معانی آن حفظ می کنند.

روی دیوارهای حیاط ، دو پرده ی سفید که با دل نامه های دلدادگان حسین (ع) در روز اربعین پر شده است؛ خودنمایی می کند. روبه رویش که می ایستی و واژه ها را از نظرت عبور می دهی از خود بی خود می شوی.

«نوکر خوبی نبودم به درت، حق داری/ اربعین، داغ حرم را به دلم بگذاری…»؛ جمله ای است که در بالای دل نامه ها، اول از همه مهمان دیدگانت می شود.

پیش رویت یک سالن نسبتا بزرگ قرار دارد که دور تا دورش را اتاق ها، آشپزخانه و حسینیه پر کرده است . پله هایی آجری و مرتفع؛ از زیر یک سقف گنبدی شکل تو را به طبقه ی پایین هدایت می کند.

 ۱۰دختر نوجوان روی صندلی های چوبی نشسته اند و دورهم حلقه تشکیل داده اند. آسیه شکوردر جایگاه مربی با چهره ای آرام با یک لبخند همیشگی، نقش هادی را برعهده گرفته است.آیاتی از سوره ی اعراف  مرور می شود.مربی نام یکی را صدا می زند. او آیه را تلاوت می کند و نوبت نفر بعد می شود.شاگردان مدرسه ؛حفظ حدود یک سوم قرآن و نهج البلاغه را به پایان رسانده اند.

سهمیه ی قرآن آموزان در هر روز؛ حفظ  دو صفحه و نیم از قرآن کریم است. ساعت ۴ صبح از خواب بیدار می شوند و بعد از نماز به صرف صبحانه می روند. به جز روزهای یکشنبه که حجت الاسلام حسن زاده مدیرعامل موسسه امیرالمومنین علیه السلام ؛ کلاس اخلاق را برگزار می کند؛ بقیه اوقات آغاز کلاس ها راس ساعت ۸ است.

دوشنبه ها و چهارشنبه ها از ساعت ۱۰ و نیم تا ۱۱ و نیم  کلاس صوت و لحن برگزار می گردد.وحیده سادات سیدی مربی این کلاس است. قیافه اش جدی است و مصمم حرف می زند. بچه ها کتاب «دانش تجوید، سطح ۲» را روبه رویشان می گشایند. یکی می خواند و بقیه خط می برند. مربی هم نکات مهم را توضیح می دهد. 

سه شنبه عصرها هم از ساعت ۴ تا ۵و نیم کلاس امام شناسی برگزار می گردد.طاهره دوست مربی این کلاس ؛ قدرت بیان خوبی دارد. در زمان صحبت کردن با زیر و بم کردن صدایش، استفاده از تخته، حرکات مناسب دست ،مکث های کوتاه و بلند و نگاه های عمیق؛ مخاطباتش را در گیر وروح کلامش رابه جان آنان تزریق می کند. بعد از تمام شدن کلاس، شاگردان نوبت می گیرند تا در حضور استاد گره های مبهم ذهنی شان را بگشایند. 

ظهرها ساعت ۱۱ ونیم به بعد برنامه ی نهار است.بچه ها در سالن ورودی، سفره پهن می کنند و در جمع دوستانه شان غذا می خورند. گاهی هم که هوا رخصت تنفس ثانیه های بهاری را می دهد بساط سفره در کنار باغچه پهن می شود.

عصرها بیشتر به حفظ صفحات، برگشت ها و مرور ها می گذرد.ساعت ۶  عصر به بعد هم برنامه ی چیدمان سفره ی دورهمی  شام برقرار می شود.

پنج شنبه ها روز نظافت است. رفتن به سالن والیبال، این روز را از بقیه ایام هفته متمایز می کند.

در کنار این برنامه ی روتین یک برنامه ی دیگرهم جریان دارد؛ مثل آذین بندی مدرسه در روز عید غدیر وبرنامه ی تبریک به سادات مدرسه، سیاه پوش کردن مدرسه با شروع محرم،بزرگداشت سید رضی، اردوهای زیارتی وزیارت شهدای گم نام، دیداراز نمایشگاه عاشورایی سفیدشهر، تجلیل از دانش آموزان در روز ۱۳ آبان با کادو و گل ، برگزاری مراسم عزاداری روز اربعین و پخت آش نذری محلی شهرکرد؛ که یوسفیان معاون فرهنگی مدرسه آن را دنبال می کند. 

فاطمه طالبیان وعطیه تعظیمی فر ۲ سرپرست شب مدرسه هستند،؛ ساعت خاموشی، از جمله مواردی است که باید درمدرسه رعایت شود. همچنین ایام خاصی، برای مرخصی دسته جمعی بچه ها مورد لحاظ قرار می گیرد. همه برای خرید سوغات با سرپرستی مدیر مدرسه؛ الهه ابوالحسنی به بازار روانه می شوند.سپس کوله بر می بندند، به شهر و دیارشان عزیمت می کنند و مدرسه ای که نقطه ی اتصال راه های منفصل شده است را  برای اندک زمانی ترک می گویند. 

 مدرسه ی شبانه روزی  که نشان افتخار میزبانی از «سفیران کشورهای اسلامی» را نیزبرزمینه ی روشن پیشینه ی خود نصب کرده است در پایان دوره ی یکساله؛ حافظانی را پرورش می دهد که بعد از بازگشت به کشورشان ترویج دهندگان قرآن و نهج البلاغه می شوند.